Sadzimy wrzosy

Rośliny o zniszczonej bryle korzeniowej (w przypadku roślin sprzedawanych bez pojemników) nie powinny być kupowane. Podobnie jak rośliny z widocznymi objawami chorobowymi, z suchymi i połamanymi pędami. Nawet jeśli zakup taki może się wydawać okazją. Rośliny nie powinny mieć oznak przesuszenia (marszczenie się skórki na pędach, zbyt silne zwieszanie się liści, liście na­zbyt miękkie). Rośliny powinny być bujne, gęsto ulistnione, odpowiednio uwodnione i zdrowo wyglądające.

Pora sadzenia

Rośliny produkowane w gruncie (tzn. sprzedawane z bryłą korze­niową, ale bez pojemnika) sadzić powinno się wiosną (od połowy marca do końca kwietnia) i jesienią (od 15 września do 15 października), podobnie jak inne rośliny liściaste wiecznie zielone. Należy zwrócić uwagę na sposób zabezpieczenia bryły korzeniowej – powinna być mocno obwiązana i zabezpie­czona płótnem. Rośliny naj­częściej oferowane są w po­jemnikach. Można je sadzić praktycznie przez cały sezon i prawie bez uszkodzeń systemu korzeniowego.

Wybór miejsca

Dla roślin zawsze zielonych nie powinno się wybierać miejsc blisko ścian (szczególnie tych o południowej wystawie), bo ciepło promieni słonecz­nych odbijanych przez mury może powodować przegrzanie roślin w lecie, nadmierną transpirację zimą i w rezultacie uszkodzenie. Poza tym funda­menty i wypłukiwana przez deszcze elewacja powodują zmianę odczynu gleby na zasadowy, co jest zabójcze dla tych roślin. Dlatego należy wybrać miejsca o wystawie północnej, północno-zachod­niej czy północno-wschodniej. Praktycznie wszystkie rośliny wrzosowate dobrze czują się w warunkach lekkiego ocienienia, a ogród będzie od razu jaśniejszy. (szczególnie rośliny o trwałym ulistnieniu).

Przygotowanie podłoża

Nie we wszystkich ogrodach gleba ma odpowiedni odczyn i strukturę dla roślin wrzosowatych. Dlatego należy ją odpowiednio przygotować, co często wiąże się praktycznie z wymianą podłoża. Dobrze jest wykonać zabiegi związane z przygotowaniem podłoża przynajmniej rok wcześniej. Wymiana podłoża związana jest z wybraniem gleby do głębokości 40-60 cm i wypełnieniem miejsca przy­gotowaną mieszanką ziemi. Na taką mieszankę składają się następujące elementy: rozłożony kwaśny torf (torf wysoki), igliwie sosnowe, liście dębo­we, ziemia wrzosowa i przefermentowany obornik bydlęcy, jak również ziemia ogrodowa. Bardzo dobrym dodatkiem do takiego podłoża jest glina.

Dodawać również można inne składniki, wpływające na obniżenie pH podłoża, które powinno wahać się w granicach 4,0-5,5. Jeśli któryś ze składników jest niedostępny, stosować należy te, jakimi dysponujemy. Pamiętać jednak należy wtedy o zmianie proporcji. Wszystkie części łączymy z ziemią z wykopu i starannie mieszamy. Można oczywiście zastąpić taką mieszankę goto­wym podłożem do różanecz­ników, dostępnym w sklepach ogrodniczych. Jednak najczę­ściej trzeba je lekko przemie­szać z ziemią ogrodową. Na ziemiach ciężkich należy zastosować odwodnienie w postaci drenażu odwadnia­jącego. Jest to niewielki rowek, sięgający poniżej poziomu wykopu. Dno drenu wypełnić należy żwirem (warstwa około 10-15 cm grubości), a następnie zasypać przygotowanym podłożem. Od góry dren należy wyściółkować.

Technika sadzenia

Rośliny sadzimy na głębokość równą wysokości pojemnika lub wysokości bryły korze­niowej. Po posadzeniu należy rośliny starannie podlać i spryskać wodą także nadziemną część rośliny. Nie można zapomnieć również o ściółkowaniu grubą, kilkunastocentymetrową, a dla roślin starych i dorod­nych nawet 30 cm warstwą ściółki. Może nią być przefermentowana kora sosnowa – świeża może okazać się toksyczna dla roślin. Pamiętać należy o uzupełnianiu ściółki jesienią każdego roku.  Takie same wymagania jak rośliny wrzosowate ma hortensja, można ją sadzić w okolicy tych roślin.